ย้อนกลับไปในปี 2563... ผมจำได้ว่านั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคำว่าสหวิทยาการ… “บูรณาศาสตร์” สารภาพตามตรงครับ ตอนนั้นผม “งง” และไม่เข้าใจเลยว่าในทางปฏิบัติมันคืออะไร? แต่มันเป็นคำที่มีเสน่ห์มาก ฟังแล้วรู้สึกมีพลัง รู้สึกถึงความหวังว่ามันจะเป็นเครื่องมือสำคัญในการเปลี่ยนอะไรบางอย่างได้ แต่นั่นแหละครับ... ในโลกของความจริง ความหวังอย่างเดียวมันกินไม่ได้ และมันทำงานให้สำเร็จไม่ได้ 1. กำแพงที่ชื่อว่าการบูรณาการจริง พอเวลาผ่านไปจนถึงปี 2568 ผมเริ่มมองเห็นโลกกว้างขึ้น และเข้าใจแล้วว่าการจะทำให้เกิด "การบูรณาการทุกศาสตร์" นั้น มันเกิดขึ้นจริงยากมาก ทำไมถึงยาก? เพราะลำพังแค่คนพูดว่า "เราทำงานแบบบูรณาการ" นั้นใครก็พูดได้ แต่สิ่งที่พิสูจน์ความจริงได้ดีที่สุดคือ “หลักฐานเชิงประจักษ์” ครับ ถ้าคุณบอกว่าคุณใช้หลายศาสตร์ คุณต้องแสดงให้เห็นว่าศาสตร์เหล่านั้นมันร้อยเรียงกันจนแก้ปัญหาได้จริง ไม่ใช่แค่เอาคนหลายสาขามานั่งในห้องเดียวกันแล้วต่างคนต่างทำ 2. สูตรสำเร็จที่ไม่มีทางลัด จากประสบการณ์ที่ผมได้คลุกคลีมา การจะทำงานหนึ่งเรื่องให้เป็นสหวิทยาการได้จริง มันไม่ใช่แค่เรื่อง "ความรู้...

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน เคยถูก เตือน อย่างตรงไปตรงมาว่า "โม อย่าเล่นผิดบทบาท แค่ช่วยให้เหตุการณ์นั้นผ่านไปก็พอ เสียเวลาเปล่า ๆ" ตอนนั้นผมไม่เข้าใจ เชื่อว่าความทุ่มเทและการมองเห็นปัญหาล่วงหน้าของผมคือ โอกาส ในการสร้างผลงานที่ดีที่สุด และถึงแม้ผมจะไม่ได้อยู่ในตำแหน่ง "คนตัดสินใจ" ผมก็ยังคงมุ่งมั่น รักษาอารมณ์ และพยายามทำตามบทบาทเสริมที่ได้รับอย่างดีที่สุด เพราะคิดว่านี่คือสนามให้ผมได้เรียนรู้และพิสูจน์ตัวเอง ผมทุ่มเทเสนอแนวคิดที่ผมเชื่อมั่นว่าจะช่วยพลิกสถานการณ์ได้ แต่สุดท้าย…มันก็เป็นไปตามคำเตือนนั้นจริง ๆ หลายปีผ่านไป ผมได้เห็นผลลัพธ์ที่ตอกย้ำความจริงที่เจ็บปวด สิ่งที่ผมนำเสนอไป ไม่ถูกนำไปใช้ประโยชน์มากพอ สาเหตุนั้นง่ายและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน มันถูกสรุปด้วยประโยคที่ว่า "คนคิดไม่ได้ทำ คนทำไม่ได้คิด" นั่นทำให้ผมตระหนักได้ว่า โอกาสที่แท้จริงของการสร้างผลลัพธ์ที่น่าประทับใจนั้น ควรเป็นของผู้ที่มีหน้าที่และความรับผิดชอบ ในการนำแนวคิดไปปฏิบัติจริงเท่านั้น ไม่ใช่คนที่พยายามก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองด้วยความหวังดี บทเรียนที่ผมได้รับไม่ได้มีเพียงการเรียนรู้ที่จะ ...

เรื่อง: แตงโม สกลนคร ขอแนะนำ "น้องน้ำ" นักศึกษาจากสาขา นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร ผู้เข้ามาร่วมเก็บชั่วโมงเตรียมฝึกประสบการณ์กับทีมงานของเรา การมาถึงของน้องน้ำในฐานะนักศึกษาฝึกประสบการณ์คนล่าสุด ถือเป็นอีกก้าวสำคัญที่สะท้อนถึงการเชื่อมโยงงานวิชาการกับงานพัฒนาพื้นที่จริง น้องน้ำไม่ได้มาเพียงเพื่อ "ทำให้ครบชั่วโมง" แต่มาพร้อมกับเป้าหมายที่ชัดเจนและน่าสนใจมาก ๆ #เป้าหมายของน้องน้ำในการเก็บชั่วโมงครั้งนี้ อยากเรียนรู้วัฒนธรรมองค์กร: การทำงานร่วมกับคนหลากหลายหน่วยงานภายใต้แพลตฟอร์มแก้จนสกลนคร ซึ่งประกอบด้วยภาครัฐ สถาบันการศึกษา และภาคีเครือข่ายภาคประชาสังคม จะเป็นโอกาสให้น้องน้ำได้เห็นการทำงานจริงในรูปแบบ "บูรณาการ" อย่างลึกซึ้ง การเอาตัวรอดในแรงกดดัน: การทำงานแก้ไขปัญหาความยากจนแบบเบ็ดเสร็จและแม่นยำ เป็นงานที่มีความท้าทาย ซับซ้อน และต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ต้องใช้การตัดสินใจภายใต้เวลาจำกัด ประสบการณ์นี้จะช่วยฝึกฝนทักษะการบริหารจัดการความกดดันและการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างดี! เราเชื่อมั่นว่าทักษะทางด้าน นิติศาสตร์ ของน้องน้ำ จะเป็นประโยชน์อย่าง...

เป็นคำถามที่น่าสนใจมากว่า "การลงทุนในการพัฒนาและสร้างคนจนประสบความสำเร็จ จะใช้ค่าแทนการเงินมากเท่าไหร่ และผลตอบแทนทางสังคม (SROI) จะเป็นอย่างไร?" เราลองมาดูหลากหลายมุมมองจากหลายๆ ท่านกันครับ 1. หนึ่งคนที่ประสบความสำเร็จ จะตอบแทนสังคมได้ขนาดไหน (SROI)? มีหลายท่านให้ความเห็นว่า "ประเมินค่าไม่ได้" หรือมีมูลค่ามหาศาล เพราะเมื่อคนคนหนึ่งเป็น "พลเมืองที่ดี รู้หน้าที่และมีศีลธรรม" พวกเขาจะสร้างคุณูปการให้กับสังคมในวงกว้างอย่างต่อเนื่อง ผลประโยชน์จะยิ่งทวีคูณขึ้นไปเรื่อยๆ 2. รูปธรรมความสำเร็จที่คุณยอมรับได้คืออะไร? สำหรับความสำเร็จที่เป็นรูปธรรมนั้นมีหลากหลาย บางท่านมองว่าเพียงแค่ "พ่อแม่ผู้มีพระคุณส่งลูกเรียนจบ มีงานทำอาชีพที่ดี" ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว เพราะได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่บางท่านก็มองว่าความสำเร็จไม่ได้ขึ้นอยู่กับปริญญาหรือตำแหน่งเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ "วิธีคิด" ที่คนคนนั้นมีต่อความสำเร็จและเป้าหมายในชีวิตต่างหาก 3. แล้วต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการสร้างคนให้สำเร็จ? คำตอบนี้มีความหลากหลายอย่างน่าสนใจ!  หลายท่านมองว่า ...

สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมอยากชวนคุยเรื่องที่อาจจะฟังดูหนักนิดหน่อย แต่เชื่อเถอะว่ามันสำคัญกับเราทุกคน...เรื่องของ "เวลา" ครับ ลองจินตนาการดูนะครับว่า ถ้าวันนี้เราตื่นขึ้นมาแล้วมีใครสักคนมากระซิบข้างหูว่า "คุณเหลือเวลาอีกไม่นานแล้วนะ" คำถามแรกๆ ที่ผุดขึ้นในหัวเราคงไม่ใช่ "ฉันจะต้องไปเที่ยวรอบโลกไหม?" หรือ "ฉันจะต้องซื้อของแพงๆ อีกกี่ชิ้น?" ใช่ไหมครับ จากที่ผมได้คุยกับหลายๆ คนเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมพบว่าคำตอบมันกลับเป็น เรื่องธรรมดา มากกว่าที่เราคิดครับ บางคนบอกว่า "ถ้าใกล้หมดเวลาแล้วนะ ผมขอแค่นั่งเงียบๆ อยู่กับตัวเองให้มากที่สุดเลย" เขาบอกว่า ความสุข ที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ข้างนอกหรอก เราแค่มัวแต่ไล่ล่ามันจนลืมไปว่ามันซ่อนอยู่ข้างในเรานี่แหละ แค่นั่งสงบๆ หายใจเข้าออก ลมหายใจนี่แหละคือ ความสุข ที่แท้จริงเลย อีกกลุ่มก็บอกว่า "ฉันจะปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างเลย ไม่เอาอะไรแล้ว ไม่เอาแม้กระทั่งชีวิต" ฟังดูเหมือนปลงตกใช่ไหมครับ แต่มันคือ ความสุข จากการไม่ยึดติดในอะไรเลย ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ แค่ดูแลหน้าที่ตัวเองในวันนี้ให้ดีที่สุดก็...

เมื่อวานในระหว่างที่พักสมองจึงวาดรูปนี้เล่น แล้วสั่ง Prompt AI ว่า [ให้ความหมายอารมณ์ของภาพนี้หน่อย] คำตอบ…ภาพนี้ให้ความรู้สึกซับซ้อนและมีชั้นเชิงทางอารมณ์ 🌘🕊️ 🖤 ความหว่อง หรือความหม่นเศร้าอย่างมีศิลปะ การที่นกบินกลับหัวกลางท้องฟ้าที่มีพระจันทร์ครึ่งดวง ทำให้รู้สึกไม่ปกติ เป็นภาพที่ “ผิดธรรมชาติ” เล็กน้อย สร้างอารมณ์ของ “การต่อต้าน” หรือ “ความสับสนในโลกที่ไม่เป็นดังที่ควรจะเป็น” เงาและโทนดินสอสีเข้มยิ่งเติมความรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว และอาจสะท้อนสภาวะทางใจที่กำลังย้อนแย้งภายใน 🌫️ ฝัน-จริง สองภาวะทับซ้อน พระจันทร์และต้นไม้ที่วาดอย่างละเอียดอยู่ด้านหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกแห่งจินตนาการหรือฝัน ลูกศรที่แผ่ออกจากปีกนกเหมือนแสดงการเคลื่อนไหวออกไป หรือการหลุดพ้นจากบางสิ่ง แต่ในขณะเดียวกันนกกลับหัวก็อาจหมายถึง “การเดินทางในทิศทางที่ไม่คาดคิด” 🔮 การตั้งคำถามกับระบบหรือกรอบเดิม ในเชิงแนวคิด ภาพนี้อาจตั้งคำถามกับกรอบความเข้าใจโลกเดิม เช่น “ใครว่าเราต้องบินให้ถูกทิศ” หรือ “การอยู่ในโลกที่ไม่สมบูรณ์แบบ เราจะหาหนทางของตัวเองยังไง” เป็นงานศิลปะที่สะท้อนความรู้สึกเปราะบาง ผิดธรรมชาติ และช...

หลายคนคงเคยคิดเหมือน แตงโม ใช่มั้ยครับว่า คนที่เก่งๆ มีความรู้เยอะๆ เนี่ย เขาต้องรู้ทุกเรื่องมาตั้งแต่เกิดแน่เลย! 😅 แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลยครับ! ทุกครั้งที่ แตงโม ต้องเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ ก็เริ่มจากศูนย์เหมือนกันครับ ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! พอจะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องค้นคว้า รวบรวมข้อมูลที่มีอยู่แล้ว มาทำความเข้าใจ เชื่อมโยง วิเคราะห์ สังเคราะห์ให้เป็นความรู้ของเราเอง 💪 มันไม่ใช่แค่เรื่องของการที่เราต้องรู้ไปหมดทุกสิ่งตั้งแต่แรก แต่มันคือการ #เสียสละเวลา ที่จะเรียนรู้ ทบทวน และนำข้อมูลต่างๆ มาประกอบกันให้เกิดเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้ง และสุดท้ายเราก็สามารถนำความรู้นั้นมาเล่าให้คนอื่นฟังได้อย่างเข้าใจ 😊 จำไว้ว่า การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด และการเริ่มต้นจากจุดที่เรา "ไม่รู้" คือก้าวแรกของการเป็น "ผู้รู้" ครับ! มาเป็นกำลังใจให้ตัวเองในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ไปด้วยกันครับ! ✨

วันนี้โมไปตลาดพังขว้างมา เลยอยากเล่าให้ฟังครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า… กำลังเดินเลือกซื้อของเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากแผงข้างๆ "หัวหน้าแตงโม คนที่พาปลูกมันฝรั่ง!" เท่านั้นแหละครับ หันไปมองก็เจอยายเอมอร ยายทักทายพร้อมกับแนะนำโมให้แม่ค้าคนข้างๆ ฟังเสียงดังลั่นตลาดเลยครับ แล้วยายก็หันมาทวนความจำกับหลานด้วยว่า "จำได้ไหมคนที่ลงไปเก็บมันฝรั่งช่วยเรา" หลานก็รีบตอบเลยครับว่า "จำได้ครับ" ก็จำได้สิครับ ยายเอมอรคือคนที่เคยร่วมงานกัน เป็นคนดีมีน้ำใจ คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาตลอด จากนั้นยายเอมอรก็จัดแจงหยิบของที่ขายอยู่ ทั้งหน่อไม้ มะม่วง กล้วย ผัก ใส่ถุงให้โมเป็นพัลวัน พอโมถามว่า "ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ" ยายตอบกลับมาว่า "ไม่คิดให้หัวหน้าไปกิน ของสดใหม่จากชาวบ้าน" โมเกรงใจมากครับ เลยเดินไปซื้อขนมกับกระเพาะปลามาฝากยายแทน เจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วทำให้โมรู้สึกดีมากๆ เลยครับ โลกกลมจริงๆ นะครับ อยู่ๆ ก็ได้เจอคนดีๆ ที่เคยช่วยเหลือกันร่วมงานกันอีกครั้ง เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "การแบ่งปัน ย่อมส่งผลดีเสมอ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความดีนั้นก็ยังคงอยู่ในความทรงจำ...

จากการสังเกตการณ์และพูดคุยกับพ่อเด่น ผู้เป็น "นักขับเคลื่อนงานพัฒนาทุกที่" ทำให้เราเห็นถึง Passion และคุณสมบัติพิเศษที่ขับเคลื่อน ADM ให้แตกต่างจากการทำงานตามหน้าที่ 1. ไม่ขับเคลื่อนตามหน้าที่ แต่ขับเคลื่อนด้วยความเข้าใจปัญหาที่แท้จริง มองเห็นปัญหาร่วมกัน: ADM ไม่ได้ทำงานเพียงเพราะเป็นคำสั่ง แต่เพราะพวกเขามองเห็นปัญหาที่คล้ายกันในหลายพื้นที่ และรู้สึกอยากมีส่วนร่วมในการแก้ไข ความต้องการที่แรงกล้า: แรงขับเคลื่อนมาจากความปรารถนาที่จะเห็นชุมชนดีขึ้น พ้นจากความยากจนและปัญหาต่างๆ ที่เผชิญอยู่ 2. สร้าง "พันธกิจสัมพันธ์" ด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง "เว้าลาวนำกัน" การเชื่อมโยงผู้คน: พ่อเด่นแสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของการสร้างความสัมพันธ์แบบคนอีสาน คือการ "เว้าลาวนำกัน" หรือการพูดคุยทำความรู้จักกันอย่างเป็นกันเอง ซึ่งนำไปสู่การสร้างเครือข่ายและการทำงานร่วมกัน แก้ปัญหาแบบองค์รวม: เมื่อถูกถามถึงวิธีการพูดให้คนเชื่อ พ่อเด่นตอบสั้นๆ ว่า "ทุกคนกินข้าวผมก็อยากกินเห็ดเช่นกัน" สะท้อนถึงวิธีคิดที่มองเห็นความต้องการพื้นฐานและปัญหาร่วมกันของทุกคน และพร้อมที่จะนำพา...

พ่อเด่น คือคนแรกๆ ที่กล้าเปิดใจยอมรับเทคโนโลยี "ตะแกรงร่อน" คัดเมล็ดพันธุ์ข้าวอัตโนมัติ แม้จะต้องเผชิญกับสายตาที่จับจ้องและคำเย้ยหยัน แต่ท่านก็กล้าตัดสินใจ ซึ่งผลสำเร็จที่เกิดจากการใช้งานจริง ได้พิสูจน์แล้วว่าการเปลี่ยนแปลงสามารถเกิดขึ้นได้ สิ่งที่ ADM อย่างพ่อเด่นแตกต่างออกไป และสามารถเข้ามาเปลี่ยนความ "หมดศรัทธา" นี้ได้ คือ เป็น "นักขับเคลื่อนงานพัฒนาทุกที่" ไม่ใช่แค่ "ตามหน้าที่": พ่อเด่นไม่ได้ทำเพราะได้รับมอบหมาย แต่เพราะเห็นปัญหาที่คล้ายกันในหลายพื้นที่ และมี Passion ที่อยากจะช่วยแก้ไขจริงๆ เน้น "การลงมือทำ" มากกว่า "การแจกจ่าย": ADM จะพาชาวบ้านลงมือทำจริง พิสูจน์ให้เห็นถึงผลลัพธ์ที่จับต้องได้ เหมือนที่พ่อเด่นเลือกใช้ "ตะแกรงร่อน" จนเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงประจักษ์ ร้าง "พันธกิจสัมพันธ์" ด้วยใจ: แทนที่จะเน้นรูปแบบที่เป็นทางการ ADM จะสร้างความสัมพันธ์แบบคนในครอบครัว "เว้าลาวนำกัน" ทำความรู้จักกันด้วยปัญหาร่วม นำไปสู่การเชื่อมมิตรภาพและทำงานร่วมกันในอนาคต เป็น "ผู้เชื่อมโยง" ไม่ใช่ ...

แตงโม ได้รับโอากาสไปร่วม “มหกรรมงานวิจัยเพื่อท้องถิ่น ภาคอีสาน ชุมชนอยู่ดีด้วยวิถีงานวิจัย ชุมชนอยู่ได้ด้วยการบูรณาการของหน่วยงาน” ช่วง 15-16 พ.ค. 2568 ที่ อ.เมือง จ.มุกดาหาร ในงานมีนิทรรศการผลจากดำเนินงาน ของการพัฒนางานวิจัยท้องถิ่นด้วยกลไก CBR ภาคอีสาน หลายโครงการ และ ม.ราชภัฏสกลนคร โดยสถาบันวิจัยและพัฒนา ชูกลยุทธ์สร้างคน 7 in 1 เป็นกลไกสำคัญในการเสริมพลังและบ่มเพาะนักวิจัยไทบ้าน นี่คือนิทรรศการ กลุ่มผักทอผู้เฒ่า โดย อ.ดร.พิจิกา ทิมสุกใส และคณะนักวิจัย ม.ราชภัฏสกลนคร ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้ร่วมงานอย่างมากเลย บอกเลยว่านำสินค้ามาแสดงพร้อมจำหน่าย จัดเต็มรถบรรทุก 6 ล้อ 1 คัน ยอมใจอาจารย์นักวิจัยและชาวบ้านจริงๆ แตงโม สนใจทองม้วนกุยช่ายขาว ทานตอนทำเสร็จใหม่ๆ กรอบอร่อยมากครับ (แอบไปชิมบ่อยมาก) มีจำหน่ายถุงละ 20 บาทเก็บไว้กินได้นานเป็นเดือน โดยใช้อุปกรณ์หาซื้อได้ทั่วไป เตาถ่านพร้อมอุปกรณ์ทำทองม้วนแบบพบพานี้ราคาไม่ถึง 1,000 บาทครับ เป็นองค์ความรู้สามารถนำไปต่อยอดในพื้นที่อื่นได้ครับ ลไก cbr คือกระบวนการสร้างคน สร้างนักวิจัยไทบ้าน หรือนักวิจัยแถว 2 ซึ่งกลไก 7 in 1 ม.ราชภัฏสกลนคร สามารถขับเคลื...

"มนต์เสน่ห์ของข้อมูล" เป็นสิ่งที่ผมยึดถือมาโดยตลอดในการทำงาน เพราะผมเชื่อว่าข้อมูลที่ดีมีพลังในตัวเอง เหมือนในนามปากกาจาก "แตงโม สกลนคร" ได้กลายเป็นที่จดจำ แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในงานก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญ แต่เกิดจากการที่เราใส่ใจในทุกรายละเอียดของข้อมูล เพื่อให้มันสามารถสื่อสารและทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยตัวของมันเอง อีกสิ่งหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญไม่แพ้กันคือ การสื่อสารข้อมูลให้ถูกที่ถูกคน ในงานแต่ละครั้ง ข้อมูลที่เราเตรียมมาอย่างดีจะเกิดประโยชน์สูงสุดก็ต่อเมื่อมันอยู่ในมือของผู้ที่มีโอกาสได้ใช้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นผู้นำเสนอ, พิธีกร, นักข่าว หรือแม้กระทั่งทีมจัดงานเอง การส่งต่อข้อมูลที่ถูกต้องและครบถ้วนให้กับบุคคลเหล่านี้ ถือเป็นหัวใจสำคัญที่จะทำให้งานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีและราบรื่นที่สุด เพราะพวกเขาคือผู้ที่นำสารของเราไปสู่สาธารณะได้อย่างตรงจุดและทรงพลังที่สุด จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมเรียนรู้ว่าการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพไม่ได้อยู่ที่เพียงแค่การรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด แต่อยู่ที่การเข้าใจถึง "มนต์เสน่ห์ของข้อมูล" และการส่งต่อข...

หลายครั้งที่ผมได้มีโอกาสเห็นนักศึกษาไฟแรงก้าวเข้ามาสู่โลกแห่งการทำงานจริง สิ่งที่มักจะประทับใจผมอยู่เสมอคือความมุ่งมั่นและพลังงานที่เปี่ยมล้น โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงเรื่องราวของ "น้องต้นไม้" ที่ได้มาเตรียมฝึกประสบการณ์กับ Tangmo Academy แห่งแพลตฟอร์มแก้จนสกลนคร มรภ.สกลนคน น้องต้นไม้แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทอย่างแท้จริง ตลอดการทำงานน้องได้เรียนรู้และฝึกฝนในหลากหลายด้าน และโดยเฉพาะในสัปดาห์สุดท้ายของการฝึกประสบการณ์นั้น น้องต้นไม้ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความอึดและความรับผิดชอบอย่างน่าชื่นชม การเข้างานตั้งแต่ 7 โมงเช้าและเลิกงานในเวลา 3 ทุ่ม เพราะต้องจัดกิจกรรมตลอดทั้งสัปดาห์นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับนักศึกษาฝึกงาน แต่น้องก็ทำได้อย่างเต็มที่และไม่ย่อท้อ ประสบการณ์เช่นนี้อาจจะเหน็ดเหนื่อย แต่ผมเชื่อมั่นว่ามันคือบทเรียนล้ำค่าที่จะหล่อหลอมให้น้องต้นไม้เติบโตเป็นบุคลากรที่มีคุณภาพในอนาคต ความกดดันและสถานการณ์ที่ต้องรับผิดชอบเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ จะเป็นเครื่องมือลับที่ช่วยให้เราได้เรียนรู้การบริหารจัดการเวลา การทำงานภายใต้แรงกดดัน และที่สำคัญที่สุดคือการค้นพบศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง จา...

ตลอดเส้นทางการทำงาน ผมได้เรียนรู้บทเรียนอันล้ำค่าอย่างหนึ่ง นั่นคือ การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ว่าเราจะมีความรู้ความเชี่ยวชาญในระดับใด ก็ยังมีสิ่งใหม่ๆ ให้เราได้ค้นพบและทำความเข้าใจอยู่เสมอ ผมสังเกตว่าเมื่อใดก็ตามที่ผมได้พบเจอกับประเด็นใหม่ๆ หรือข้อมูลที่ไม่คุ้นเคย ผมมักจะรู้สึกทึ่งและให้ความสนใจเป็นพิเศษ หัวใจสำคัญคือการพยายามเชื่อมโยงสิ่งใหม่นั้นเข้ากับประสบการณ์หรืองานที่ตนเองเคยทำมา สิ่งนี้ช่วยให้ผมสามารถทำความเข้าใจประเด็นที่ซับซ้อนได้ง่ายขึ้น และที่สำคัญยิ่งกว่าคือการนำเสนอแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้อื่น เพื่อตรวจสอบว่าความเข้าใจของผมถูกต้องตรงกันหรือไม่ วิธีการที่เราใช้จะสามารถนำไปสู่เป้าหมายเดียวกันได้จริงหรือไม่ สำหรับผมแล้ว แม้ว่าในบางครั้งผมอาจรู้สึกว่าตนเองมีความรู้จำกัดในบางเรื่อง แต่สิ่งนี้กลับผลักดันให้ผมต้องพยายามทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น การสื่อสารงานที่มีความซับซ้อนนั้นจำเป็นต้องอาศัยความเข้าใจอย่างถ่องแท้ เพื่อให้สารที่เราต้องการสื่อออกไปนั้นชัดเจนและถูกต้อง ท้ายที่สุดนี้ ผมอยากจะฝากข้อคิดไว้ว่า "การเรียนรู้ไม่ใช่เพียงการแสวงหาความรู้ แต่คือการเดิ...

ในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครั้งนี้ ผมมีความตั้งใจที่จะมอบโอกาสให้น้องวายได้ลองสวมบทบาทผู้นำ โดยเฉพาะในตำแหน่ง Project Manager ซึ่งเป็นทักษะสำคัญที่สอดคล้องกับทั้งบทบาทหน้าที่ของหน่วยงาน, สาขาวิชาที่น้องเรียนมา, และสิ่งที่น้องมีความสนใจเป็นพิเศษ ผมอยากให้น้องได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่มีคุณค่า เพื่อที่วันหนึ่งเมื่อนึกย้อนกลับมา จะได้รู้ว่าการมาฝึกงานกับพวกพี่ๆ นั้นได้อะไรกลับไปบ้าง ผมจึงได้เสนอไอเดียเล็กๆ ชิ้นหนึ่งขึ้นมา: การจัดทีมฟุตบอลการกุศลเพื่อระดมทุนช่วยเหลือกลุ่มคนเปราะบาง โดยใช้ระบบส่งต่อความช่วยเหลือจากงานวิจัยที่เรามีอยู่เป็นกลไกหลัก ผมมองว่านี่จะเป็นกิจกรรมที่เหมาะสมที่จะให้น้องได้เป็นผู้จัดการโครงการอย่างเต็มตัว โดยมีพวกพี่ๆ คอยเป็นที่ปรึกษาและสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ปรากฏว่าน้องวายตอบตกลงทันที นั่นเท่ากับว่าภารกิจนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วสำหรับเราทุกคน! การมอบหมายให้น้องได้ลงมือทำจริงในฐานะ Project Manager ไม่ได้เป็นเพียงแค่การมอบหมายงาน แต่เป็นการเปิดโอกาสให้น้องได้เรียนรู้กระบวนการบริหารจัดการโครงการอย่างแท้จริง ตั้งแต่การวางแผน การประสานงาน การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ไปจนถึงการประ...

ข้อเสนอการพัฒนาระบบเตือนภัยและสื่อสารภัยพิบัติน้ำท่วม ในเขตเมืองสกลนครพื้นที่อาศัยและย่านเศรษฐกิจ ปี 2560 น้ำท่วมใหญ่เมืองสกลนคร เสียหายคิดเป็นมูลค่ามากกว่า 1,000 ล้านบาท สาเหตุเกิดจากปริมาณน้ำมากไหลลงตัวเมืองสกลนครจากทั้ง 4 ทิศ และน้ำก่ำลำน้ำสาขาแม่น้ำโขงหนุนซ้ำ อีกทั้งคนสกลไม่คิดว่าจะเกิดเหตุน้ำท่วมใหญ่ พร้อมทั้งระบบสื่อสารการเตือนภัยเข้าไม่ถึงประชาชน ในปัจจุบันในเขตเทศบาลนครสกลนคร ถ้าฝนตกนาน 30-60 นาที เกิดน้ำรอระบายซ้ำซาก 6 จุด และจุดที่เกิดขึ้นบ่อยคือห้วยโมง บริเวณชุมชนเอื้ออาทรสกลนคร และชุมชนกกส้มโฮง1 จึงเป็นพื้นที่นำร่องปฏิบัติการครั้งนี้ จากการสแกนพื้นที่2ชุมชน มีกลุ่มเป้าหมาย 59 ครัวเรือน อยู่ในพื้นที่น้ำท่วม 33 ครัวเรือน จากข้อมูลผลกระทบจากภัยพิบัติเมื่อปี2560 มีความเสียหายมากกว่า 100,000 บาทต่อครัวเรือน น้ำท่วมสูง 1-2 เมตร นานประมาณ 1 สัปดาห์ บางครัวเรือนท่วมนานเป็นเดือน เสียงสะท้อนจากพื้นที่ ทั้งกลุ่มเป้าหมาย ประธานชุมชน และภาคประชาสังคม จึงหาแนวทางลดทอนความเสี่ยงและความเสียหายจากภัยพิบัติน้ำท่วม โดยชุมชนเป็นฐาน มี 3 โจทย์ใหญ่ (1)จะลดความเสี่ยงหรือป้องกันภัยพิบัติอย่างไร (2...

ขอแสดงความยินดีกับน้องวีรอรที่ผ่านงานและกำลังก้าวไปสู่บทบาทใหม่! 🎉 "เมื่อน้องบอกว่าเลี้ยงส่งหนู๋ หนู๋ขอแค่สอดแจ้งได้บ่ (อยากบอกว่าอย่าท้าคนจุ้มเจริญศิลป์) 5555" พี่แตงโมอยากให้น้องวีรอรเก็บประสบการณ์การทำงานที่กองกิจกรรมพิเศษ ภายใต้ทีมพี่แตงโมไว้ทุกอิริยาบถเลยนะ แต่ละระดับทีมก็มีกลยุทธ์ที่แตกต่างกันไป เชื่อเถอะว่าทุกคนในหน่วยงานต่างๆ จะมีประเด็นการสื่อสารที่ช่วยให้เราตัดสินใจอะไรบางอย่างได้เสมอ เมื่อน้องเติบโตขึ้น อย่าคาดหวังว่าที่อื่นๆ จะเหมือนที่นี่นะ วีรอร เธอโชคดีมากๆ ที่ได้ทำงานในระดับรัฐมนตรี อว., ระดับจังหวัด, อำเภอ, ตำบล, ชุมชน, ครัวเรือน และแม้กระทั่งระดับบุคคล ที่สำคัญยังได้ทำงานร่วมกับบอร์ดบริหารระดับกองทุนวิจัย และทำงานตามที่ได้รับมอบหมายจากท่านรองอธิการและผู้อำนวยการสถาบันอีกด้วย ขอบคุณคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มรสน. ที่ส่งทีมหนุนเสริมมาช่วยอย่างสุดซึ้ง กว่า 450 ชั่วโมงที่พี่แตงโมได้ถ่ายทอดประสบการณ์ในการฝึกงานอย่างเต็มความสามารถเลย ป.ล. สาขาคอมพ์พูดตรงๆ ก็ได้ตรงๆ แต่ถ้าได้สักลัง ความคิดพรั่งพรูมาจากไหนก็ไม่รู้ ส่วนสาขาทางมนุษย์ฯ ได้นั่งฟัง 😂

จากจุดเริ่มต้นที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ สู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เกินคาด! ขอชื่นชมทุก ๆ คนที่มีส่วนร่วมในกิจกรรม “วิศวกรสังคม จิตอาสาพัฒนาฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมหลังสถานการณ์น้ำท่วมสกลนคร ปี 2568” (20มิ.ย.68) อย่างใจจริงครับ หลังสถานการณ์น้ำท่วมสกลนครเมื่อวันที่ 13 มิ.ย. 68 งานนี้เริ่มบทสนทนาเล็ก ๆ วันที่ 14 มิ.ย. ระหว่างผมกับ อ.สายฝน ที่เริ่มต้นด้วยความกังวลเรื่องภาระงานที่รัดตัว แต่ด้วย ปณิธานอันแน่วแน่ของ อ.สายฝน ที่จะช่วยฟื้นฟูบ้านเราให้กลับคืนมา ผมกับ อ.สายฝน จึงจับมือกันวางแผนงาน แม้ว่าตอนแรกผมจะยังมองภาพไม่ออกว่าจะเริ่มต้นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ เราต้องลงพื้นที่! (พี่หาทีม เดียวผมประสานงบประมาณ) หลังจากการสำรวจพื้นที่เมื่อวันที่ 18 มิ.ย. 68 ทำให้เรามั่นใจที่จะเดินหน้าจัดกิจกรรมจิตอาสาฯ ครั้งนี้ขึ้นมา และผลลัพธ์ที่ได้มันเกินกว่าที่ตั้งเป้าไว้มาก ๆ! จากที่คิดว่าจะมีจิตอาสามาร่วม 50 คน แต่กลับมีคนมาร่วมกว่า 100 คน ทั้ง ๆ ที่เรามีเวลาเตรียมงานเพียงแค่วันเดียว! นี่คือบทพิสูจน์ว่า พลังของความร่วมมือและความสามัคคีนั้นยิ่งใหญ่เสมอ ความสำเร็จในครั้งนี้เกิดขึ้นไม่ได้เลยหากปราศจาก เครือข...

วันนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นก้าวสำคัญในการระดมความคิดเพื่อพัฒนากลไก ววน. (วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม) ที่จะเข้ามาตอบโจทย์ความท้าทายและการพัฒนาที่ยั่งยืนในพื้นที่ของเราอย่างแท้จริง โดย ม.ราชภัฏสกลนคร เป้าหมายชัดเจน พัฒนากลไกที่ใช้ประโยชน์จาก ววน. เพื่อขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) คำถามสำคัญที่นำไปสู่การวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง หากมหาวิทยาลัยจะทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการเชื่อมโยงความรู้ ววน. กับภาคส่วนต่างๆ ในพื้นที่ ทั้งภาครัฐ ท้องถิ่น เอกชน และชุมชน เราควรมีเงื่อนไขหรือปัจจัยอะไรบ้าง? และวันนี้เราได้คำตอบที่ชัดเจนถึง 5 ด้านหลัก ที่เป็นกุญแจสู่ความสำเร็จ ศักยภาพมหาวิทยาลัย: การเป็นแหล่งรวมความรู้และบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญ ความสัมพันธ์กับพื้นที่/ชุมชน: ความเข้าใจในบริบทและความต้องการที่แท้จริงของคนในพื้นที่ ความสามารถในการเชื่อมโยงภาคีต่างๆ: การสร้างเครือข่ายความร่วมมือที่แข็งแกร่ง กลไก ววน.: การมีระบบและกระบวนการที่เอื้อต่อการนำ ววน. ไปใช้ประโยชน์ กรอบแนวคิดการพัฒนา/มุมมองต่อ SDGs: การมีวิสัยทัศน์ที่สอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนระดับโลก...

รู้ไหมว่า โมเดล "แก้จน" ของเราไม่ได้แค่ให้เงิน แต่เน้นที่การ "พัฒนาอย่างยั่งยืน" ด้วยหลักสำคัญ 5 ข้อของ CIL ที่นำมาปรับใช้จริง! เรียนรู้จากสถานการณ์ปัญหา: เราไม่กลัวปัญหา! อย่างเคสเกษตรกรที่ปลูกมันฝรั่งนอกรอบ เราก็ให้กำลังใจและช่วยกันหาทางออก เพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่ๆ ที่นำไปสู่การขยายผลต่อไป สร้างแหล่งเรียนรู้แปลงต้นแบบ: ชุมชนมีแปลงมันฝรั่งต้นแบบที่ใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ แต่ยังคงเน้นภูมิปัญญาเดิม เพื่อพัฒนาทักษะแรงงานเกษตรมูลค่าสูง หนุนเสริมติดตามช่วยเหลือ: เราพร้อมสนับสนุนเต็มที่! ไม่ว่าจะเป็นค่าเดินทางไปศึกษาดูงาน หรือส่งนักศึกษาไปช่วยแบ่งเบาภาระเกษตรกรเมื่อเกิดปัญหาที่ไม่คาดคิด การโค้ช: สนับสนุนให้เกษตรกรลองแก้ปัญหาด้วยตัวเองก่อน เราจะคอยติดตาม ให้คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ และเสริมทักษะต่างๆ ผ่านช่องทางที่หลากหลาย เช่น YouTube การร่วมมือกันแก้ปัญหา: ปัญหาบางอย่างเกษตรกรแก้เองไม่ได้ เราก็ชวนมาคุยกันในเวที Poverty Forum และเครือข่ายอื่นๆ เพื่อหาทางออกร่วมกัน เช่น เรื่องคุณภาพดิน แหล่งน้ำ หรือการแปรรูป คุณคิดว่าหลักการข้อไหนสำคัญที่สุดในการช่วยให้เกษตรกรหลุดพ้นจากความ...