ดอกกุหลาบสีน้ำเงินในแจกันน้ำจริง ประสบการณ์เกย์รักชายแท้

บริบทของความหลากหลายทางเพศ มีภาพจำที่ฝังรากลึกและประสบการณ์ชีวิตจริงอันเจ็บปวดที่ผมต้องเผชิญ จากการสาระแนไปหลังรักชายแท้ แค่เขาสมยอมฝืนธรรมชาติมีความผูกพันแค่นั้น

แต่จริงๆ แล้ว WHO และ APA ยืนยันว่า รักเพศเดียวกัน คือรูปแบบหนึ่งของรสนิยมทางเพศที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ต่างจากรักต่างเพศ และไม่ใช่ความผิดปกติหรือการฝืนธรรมชาติใดๆ

การตกหลุมรักชายแท้เปรียบเสมือนโศกนาฏกรรมที่เขียนไว้ล่วงหน้า เพราะมันมีความขัดแย้งเชิงโครงสร้างที่ยากจะก้าวข้าม ก็ความเป็นชายแท้มันมีแรงดึงดูดโดยเป็นธรรมชาติและดูแข็งแกร่ง

แต่ความจริงชายแท้จะมีอารมณ์ความรู้สึกกับผู้หญิงเท่านั้น ต่อให้เกย์คนนั้นจะดีแค่ไหนหรือรักเขามากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถตอบรับความรักแบบคนรักกลับมาได้

เราเองแหละที่ไม่ยอมรับความจริง และสร้างความหวังว่า "สักวันเขาจะเปลี่ยน" หรือ "ถ้าเขาได้สัมผัสความรักของเรา เขาอาจจะรักเรากลับ" จมอยู่กับความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง

ซึ่งความเจ็บปวดไม่ได้เกิดจากการเป็นเกย์โดยธรรมชาติ แต่เกิดจาก "การต้องใช้ชีวิตฝืนธรรมชาติของตัวเอง" เพื่อปกปิดตัวตนหรือเพื่อทำให้คนอื่นสบายใจครับ

ได้แค่ยอมรับว่าเกย์รักชายแท้ "เป็นไปไม่ได้" ซึ่งยอมรับไม่ได้แปลว่าต้องเลิกโหยหาความเป็นชาย แต่คือการเข้าใจว่าต้องไปโหยหาสิ่งนั้นจากคนที่สามารถมอบมันให้เราได้จริงๆ เพราะโลกเปิดมากแล้ว

ความรักเกย์กับชายแท้ มันคือ "ดอกกุหลาบพลาสติกสีน้ำเงินในแจกันน้ำจริง" มันดูสวยงามสดใสอยู่ตลอดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิด แต่มันไม่มีวันเติบโต ไม่มีความหอมที่แท้จริง และต่อให้คุณจะรดน้ำให้มันมากเท่าไหร่ มันก็ยังคงเป็นดอกไม้พลาสติกที่ไร้ชีวิตจิตใจเหมือนเดิม และดอกกุหลาบสีน้ำเงินในโลกนี้ไม่มีอยู่จริง

.

โดย อิ๋หลิน