ถลำลงลึก | MAN-MAN
1. เจอเป้าหมายคนในฝัน
ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาที่เล่นตลก หรือปีศาจตนไหนผลักฉันให้ก้าวเข้าสู่วังวนนี้ วินาทีที่สายตาปะทะกับร่างมาดเข้ม ผิวเนื้อที่แต่งแต้มด้วยรอยสักตามแบบฉบับชายชาตรี และดวงตาตีบคู่นั้น... ความรู้สึกส่วนลึก ก็ฟ้องในใจทันทีว่า “คนนี้แหละ” เป้าหมายที่ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ
มันคือความปรารถนาซ่อนเร้น ที่เกย์หลายคนต่างถวิลหา การได้สัมผัสและครอบครองสัญชาตญาณอันดิบเถื่อนของสิ่งที่เรียกว่า ”ชายแท้“ ฉันเริ่มก้าวเข้าไปในโลกของเขา เก็บรับข้อมูลทุกอย่างประหนึ่งการทำสงครามประสาท แล้วนำไปป่าวประกาศให้ก๊วนเพื่อนฟังด้วยความภูมิใจ
เราเริ่มความสัมพันธ์จากการเผชิญหน้าท่ามกลางผู้คน และค่อยๆ ย่อส่วนลงมาเหลือเพียงพื้นที่ส่วนตัวระหว่างเราสองคน
2. ไปต่อก็เล่นด้วย
“เขาหวังผลประโยชน์หรือเปล่า?”
“ชายแท้กับเกย์น่ะ ไม่มีคำว่ารักแท้หรอก”
เสียงเตือนจากคนรอบข้างดังระงม ซึ่งในใจฉันก็รู้ดีและเตรียมใจไว้แล้ว ฉันคิดแค่ว่ามันคือเกม ใครเริ่มเล่นก่อนคนนั้นชนะ ถ้าเขาเล่นด้วยฉันก็ไปต่อ ถ้าเขาไม่ไปต่อฉันก็แค่แยกทาง... ในตอนนั้น ฉันเชื่อมั่นว่าตัวเองคือผู้คุมเกม
ความหวั่นไหวเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อฉันสัมผัสได้ถึง “ความสำคัญ” ที่เขาหยิบยื่นให้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขายังคงมีผู้หญิงวนเวียนอยู่ในชีวิตไม่ขาดสาย
แต่ในวันสำคัญหรือค่ำคืนที่มีงานประเพณี เขากลับเลือกที่จะเดินเคียงข้างฉัน ปล่อยให้แสงไฟและฝูงชนมองเห็นในความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกนั้น
3. เพียงแค่เอยถึง
หนึ่งปีผ่านไป...
ความผูกพันที่เพาะบ่มเริ่มกลายเป็นยาพิษ ฉันเสพติดทุกสัมผัสและทุกการกระทำของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ความคิดในหัวเริ่มปั่นป่วนราวกับคนโดนทำของใส่ ฉันยินดีและยินยอมให้เขา ”กระทำ“ ต่อความรู้สึกอย่างไรก็ได้ ขอเพียงแค่ให้เขายังอยู่ตรงนี้
เพียงแค่เขาเอ่ยหยอกล้อ หรือส่งข้อความสั้นๆ ว่า “อยู่ไหน... คิดถึง” หัวใจของฉันก็สั่นระรัวไม่ต่างจากสุนัขที่รอคอยเจ้าของ ฉันพร้อมจะพุ่งตัวไปหาเขาทุกเมื่อไม่ว่าเวลาไหน ต่อให้เขาไม่เรียกหา ฉันก็ยังพาตัวเองไปวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ราวกับคนเสียสติ
จนกระทั่งความริษยาและแรงหึงหวงเริ่มแผดเผาจนเกินกักเก็บ ฉันเผยความกร้าวร้าวออกมาเพื่อเรียกร้องความชัดเจน แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงกำแพงสูงชันที่เขาสร้างขึ้น เขาตอกย้ำสถานะอย่างเลือดเย็นว่า...
“ถ้าอยากจะไปต่อ ก็ต้องยอมรับให้ได้ว่าเขายังชอบผู้หญิง”
เส้นแบ่งเขตหวงห้ามถูกขีดลงอย่างชัดเจนระหว่างเรา มันคือพันธสัญญาที่มัดมือชก แต่เพราะหัวใจที่พ่ายแพ้และอาการโหยหาที่รุนแรง ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับเงื่อนไขนั้น...
ยอมรับทั้งที่รู้ว่าทางข้างหน้าคือหน้าผาที่รอวันดิ่งลงเหวเพียงลำพัง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น